Wyrok rozwodowy

XII C 1234/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 15 marca 2024 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Anna Kowalska

Ławnicy: Jan Nowak, Maria Wiśniewska

Protokolant: Piotr Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2024 roku w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Joanny Malinowskiej

przeciwko Tomaszowi Malinowskiemu

o rozwód

1. orzeka rozwód związku małżeńskiego zawartego w dniu 20 maja 2000 roku w Krakowie,

zarejestrowanego w Urzędzie Stanu Cywilnego w Krakowie za numerem ASC 1234/2000,

pomiędzy Joanną Malinowską urodzoną 12 stycznia 1978 roku w Krakowie, córką

Andrzeja i Krystyny z domu Nowak, a Tomaszem Malinowskim urodzonym 5 marca 1975 roku

w Warszawie, synem Stanisława i Elżbiety z domu Kowalczyk, z winy pozwanego;

2. nie orzeka o sposobie korzystania z mieszkania;

3. zasądza od pozwanego Tomasza Malinowskiego na rzecz powódki Joanny Malinowskiej

kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym

3000 ( trzy tysiące ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego

powódki.

/-/ Anna Kowalska /-/ Jan Nowak /-/ Maria Wiśniewska

XII C 1234/23

UZASADNIENIE

W pozwie skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie, Joanna Malinowska wniosła o rozwiązanie małżeństwa Tomasza Malinowskiego i Joanny Malinowskiej zawartego w dniu 20 maja 2000 roku w Urzędzie Stanu Cywilnego w Krakowie przez rozwód z wyłącznej winy pozwanego, nie orzekanie o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania, zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania (pozew XII C 1234/23).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o rozwiązanie małżeństwa stron przez rozwód bez orzekania o winie, skierowanie stron do mediacji oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu wg norm przepisanych (odpowiedź na pozew XII C 1234/23).

Powódka nie wyraziła zgody na skierowanie stron do mediacji, podnosząc ,iż między stronami nie ma możliwości pojednania. Wobec powyższego pozwany wniósł o rozwiązanie małżeństwa stron przez rozwód z winy obu stron(protokół rozprawy z dnia 10.02.2024r., 10.03.2024r.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Joanna Malinowska i Tomasz Malinowski zawarli związek małżeński w dniu 20 maja 2000 roku w Krakowie. Z małżeństwa stron urodził się jeden syn: Jakub urodzony 15 lipca 2001 roku (obecnie pełnoletni). Umów małżeńskich majątkowych strony nie zawierały. Powódka wytoczyła przeciwko pozwanemu powództwo o rozwód w 2015 roku. Wobec pojednania stron postępowanie zakończyło się umorzeniem postępowania w sprawie. W 2017 roku powódka wystąpiła ponownie z powództwem o rozwód. Wobec problemów zdrowotnych , powódka cofnęła pozew (pozew XII C 5678/17, odpis skrócony aktu małżeństwa ASC 1234/2000, akta spraw XII C 5678/17 i XII C 9101/15 Sądu Okręgowego w Krakowie, bezsporne).

Od samego początku małżeństwo stron nie układało się najlepiej. Pozwany już podczas własnego ślubu upił się alkoholem. Z czasem spożywanie przez niego codziennie alkoholu stało się normą. Po alkoholu pozwany bywał nadpobudliwy, agresywny. Wówczas w mieszkaniu stron dochodziło do awantur sprowokowanych zachowaniem pozwanego, miały miejsce interwencje policji. Pozwany pracował jako taksówkarz, sam sobie wyznaczając godziny pracy. Pozwany pracował w nocy i jego praca nie przekraczała 4 godzin na dobę. Wyjątkowo pozwany pracował dłużej. W pozostałych godzinach pozwany generalnie spał w domu, nie wykazując zainteresowania życiem rodzinnym, potrzebami żony i dzieci. Pozwany zajmował się głównie sobą przeznaczając zarobione pieniądze na własne potrzeby. Zasadniczo cały ciężar związany z opieką i wychowaniem dzieci, zajmowaniem się domem, utrzymywaniem domu spoczywał na powódce, która również pracowała zawodowo. Bardzo dużo w opiece nad dziećmi pomagał ojciec powódki, natomiast matka powódki oraz siostra powódki pomagały małżeństwu stron finansowo. Strony od około 5 lat nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, a pożycie fizyczne ustało około 7 lat wstecz (zeznania świadków: Andrzej Nowak z dnia 10.02.2024r., Krystyna Nowak z dnia 10.02.2024r., Anna Wiśniewska z dnia 10.02.2024r., zeznania powódki z dnia 10.03.2024r., częściowo pozwanego z dnia 10.03.2024r. postanowienie Komendy Miejskiej Policji w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 roku KMP 123/20).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty wyżej powołane. Ich treść i autentyczność nie budzi wątpliwości Sądu i nie była przez strony kwestionowana. Podstawą ustaleń faktycznych stron nie były zeznania świadków Stanisław Malinowski i Elżbieta Malinowska. Zarówno jeden jak i drugi świadek mają nikłą wiedzę o małżeństwie stron i pochodzi ona z okresu sprzed 10 lat (świadek Stanisław Malinowski) lub około 8 lat wstecz (świadek. Elżbieta Malinowska). Ich zeznania są ogólnikowe, nacechowane przypuszczeniami, z wyraźną chęcią pomocy pozwanemu w sytuacji jakiej się znalazł. Z tych względów Sąd nie wziął ich pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego odnośnie jego twierdzeń , iż dużo pracował na utrzymanie rodziny, nie nadużywał alkoholu, agresje jeśli miały miejsce w domu były sprowokowane przez teściową, żonę, syna i braku pomocy w utrzymaniu domu ze strony matki powódki. Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania pełnoletniego i mającego własną rodziną syna stron, siostry powódki i matki powódki oraz samej powódki przeczą tym twierdzeniom. Zeznania tych świadków, powódki są szczegółowe, w sposób obiektywny pokazały relacje w małżeństwie stron na przestrzeni lat, jak również zgodnie wskazały przyczyny rozpadu pożycia małżeńskiego stron.

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 56 krio jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Do tego aby mógł zostać orzeczony rozwód muszą być spełnione tzw. pozytywne przesłanki rozwodowe i nie mogą wystąpić tzw. negatywne przesłanki rozwodowe. Niewątpliwie w niniejszej sprawie pomiędzy małżonkami od dość dawna brak jest więzi fizycznej, duchowej, gospodarczej. Fakt ,że małżonkowie zamieszkują we wspólnym mieszkaniu nie oznacza, że nie nastąpił zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, skoro nie darzą się uczuciem charakteryzującym więź małżonków, prowadzą odrębne gospodarstwa, nie utrzymują nawet sporadycznych stosunków fizycznych. Jednocześnie okoliczności sprawy w oparciu o doświadczenie życiowe wskazują, że nie nastąpi powrót małżonków do wspólnego pożycia czyli ,że rozkład tego pożycia jest trwały. W sprawie nie występują przesłanki negatywne uniemożliwiające orzeczenie rozwodu tj. wzgląd na dobro małoletnich dzieci małżonków (jeden pełnoletni syn), sprzeczność orzeczenia rozwodu z zasadami współżycia społecznego, żądanie rozwodu przez małżonka wyłącznie winnego rozkładu pożycia. Należy zauważyć, iż strony wobec braku możliwości pojednania ani reaktywowania małżeństwa zgodnie wniosły o orzeczenie rozwodu.

W myśl art. 57 krio orzekając rozwód sąd orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winą rozkładu pożycia. Jednakże na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Powódka wystąpiła o orzeczenie rozwodu z winy pozwanego natomiast pozwany z winy obojga stron. Powyższe stanowiska stron skutkowały obowiązkiem Sądu ustalenia zawinienia w rozkładzie pożycia małżeńskiego.

Zgodnie z art. 23 krio małżonkowie maja równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Do naruszenia obowiązków z art 23 krio może dojść w sposób umyślny albo nieumyślny. Tym samym do rozkładu pożycia może dojść z przyczyn zawinionych i niezawinionych. Kodeks nie odróżnia winy większej i mniejszej. Stwierdzenie jakiegokolwiek stopnia zawinienia ze strony jednej ze stron skutkuje uznaniem go za współwinnego, chociażby jego małżonek dopuścił się cięższych przewinień. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie pozwala stwierdzić, że wyłączną winę za rozkład pożycia małżeńskiego stron ponosi pozwany. Przede wszystkim pozwanemu można zarzucić zaniedbywanie rodziny. To na powódce spoczywał całkowicie ciężar dbałości o dom ,dzieci. Pozwany ograniczał go zasadniczo do pracy zawodowej zresztą wykonywanej w niewielkim zakresie (4 godzin dziennie),w pozostałym zakresie generalnie śpiąc, nie interesując się domem, potrzebami żony i dzieci. Należy zauważyć , iż to pozwany sam sobie organizował godziny pracy, natomiast powódka swoją pracę zawodową musiała pogodzić w wykonywanymi obowiązkami rodzinnymi. Niewątpliwie pozwanemu można zarzucić zaniedbywanie wychowania małoletnich dzieci połączone z bezczynnym trybem życia. Bardzo symptomatyczne są tu zeznania pełnoletniego syna stron mającego już własną rodzinę, który zeznał, iż nigdy nie odczuł pełnej rodziny, ojciec nie interesował się domem, nie interesowały go potrzeby rodziny, ojciec mało pracował i spał około 20 godzin na dobę. Kolejnym zarzutem jaki można postawić pozwanemu ,a który niewątpliwie pozostaje w związku z pierwszym to pijaństwo pozwanego połączone z jego agresją wobec rodziny. Z zeznań świadków wynika jednoznacznie, iż pozwany w trakcie trwania małżeństwa niewątpliwie nadużywał alkoholu. Spożywanie 6 butelek piwa po pracy codziennie, upicie się na swoim weselu do nieprzytomności, opary alkoholowe unoszące się w mieszkaniu, o których mówiła świadek Anna Wiśniewska to potwierdzają. Nałogowe pijaństwo prowadzi do rozpadu rodziny, a alkoholik wykazuje brak zainteresowania jej potrzebami wydając pieniądze na alkohol. Okoliczność, że pozwany był kierowcą taksówki nie obala powyższych stwierdzeń, stąd być może konieczność długiego snu u niego. Zeznania świadków są w tym zakresie, aż nadto jasne i szczegółowe, żeby pozwany samym twierdzeniem o niespożywaniu alkoholu mógł się od tego zarzutu uwolnić. Spożywaniu alkoholu przez pozwanego towarzyszyły agresja wobec małżonka, dzieci, naruszenia nietykalności cielesnej, awantury, interwencje policji. Zostało to opisane szczegółowo przez świadków; syna stron, matkę powódki, siostrę powódki i nią samą. Oczywiście nie można mówić w przypadku pozwanego o "spektakularnych" awanturach, pobiciach, znieważeniach czy alkoholizmie uniemożliwiającym bieżące jego funkcjonowanie ale pozwany był raczej ciężarem w tej rodzinie niż jej wsparciem. Nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym przyczyna rozpadu wskazywana przez pozwanego w postaci wpływu osób trzecich tj. teściowej i siostry powódki na małżeństwo stron. Zarówno Krystynie Nowak jak i Annie Wiśniewskiej, pozwany raczej winien wyrazić wdzięczność za pomoc finansową i niematerialną w utrzymaniu jego rodziny, w której kosztach utrzymania domu i wychowaniu dzieci sam winien partycypować, a czego nie czynił. Podsumowując w pełni zasadne jest postawienie pozwanemu zarzutu zawinienia w rozkładzie pożycia małżeńskiego stron, to zaś skutkowało orzeczeniem jak w punkcie pierwszym wyroku.

Wobec wniosku stron Sąd nie orzekał o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania (art. 58 krio). Należy zauważyć ,iż strony zamieszkują "pod wspólnym dachem", a mimo to prowadzą oddzielne gospodarstwa i uregulowały zgodnie jeszcze przed rozwodem zasady korzystania z niego. Tym samym nie ma potrzeby tymczasowego rozdzielania małżonków przez przydzielenie każdemu z nich określonej części wspólnego mieszkania do odrębnego korzystania.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc w zw. § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. ( Dz. U. z 2015r., poz. 1800 ). Pozwanego z uwagi na rozstrzygnięcie w zakresie winy stron w rozkładzie pożycia małżonków należy uznać za stronę przegrywającą proces, co skutkowało obowiązkiem zwrotu powódce kosztów postępowania (opłata od pozwu 600 złotych, koszty zastępstwa procesowego 3000 złotych), o czym Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku.

/-/ Anna Kowalska